خيلي دلم تنگه ولي نبودنت حقيقته
آخه آرزوي دل داشتن يک دقيقته
از ماه مي پرسم عاشقي يه قفسه يا نفسه
انگار که اين چشماي خيس هر چي ديده ديگه بسه
وقتي که گريه مي کنم سرم رو شونه ي شبه
ستاره ها رو ميشمرم نگام توخونه ي شبه
مي خوام که باد از تو بگه که از همه دنيا سري
بياي و مثل آرزو بموني از پيشم نري
تو رو بهونه مي کنم ترانه هام جون بگيره
رگاي خشک زندگيم با عشق تو خون بگيره
خيلي دلم تنگه ولي نبودنت حقيقته
آخه آرزوي دل داشتن يک دقيقته

اما تویی که سوزش عشق را احساس میکنی خوب می فهمی که

چقدر سخت است زندگی کردن در حالی که

باید قبول کنی که دیگر او را نخواهی داشت

و از آن سوز ناک تر این که تو دیگر برایش یک آرزو نیستی

و چقدر سخت است که فقط تو او را بخواهی

و او با هر گامی که تو به پیش میگذاری یگ گام به پس برود

قبولش کن که ديگه تنها شدي
کسي نيست ديگه واسش اشک بريزي
بهونه نداري بيدار بموني
بگي عاشقي بي اون خواب نداري
توي اين جهان بايد تنها باشي
هميشه کنجه اتاقت بميري
ديگه رفته اون روزاي عاشقي
که واسش شعر بگيو اشک بريزي
به خدا من ميدونم دوسش داري
ولي قسمت نبوده با هم باشين
فراموش کن عشقتو تا بتوني
دوباره شعر بگيو زنده باشي
خيلي سخته که ازش دل بکني
فراموش کني واسش شعر نخوني
ولي چاره اي نمونده ميدوني
بهترين کاره که تنهاش بذاري
تا ببينه بي وفايي يعني چي
دوريو صبرو جدايي يعني چي
اگه تنها شدي اون بالا يکي
هميشه يادته تا تنها نشي

تا در اين دهر ديده كردم باز،

گل غم ، در دلم شكفت به ناز

بر لبم تا كه خنده پيدا شد

گل او هم به خنده اي وا شد

هر چه  بر من زمانه مي افزود

گل غم را از آن نصيبي بود

همچو جان در ميان سينه نشست

رشته ي عمر ما به هم پيوست

چون بهار جواني ام پژمرد،

گفتم اين گل ز غصه خواهد مرد!

يا دلم را چو  روزگار شكست؛

گفتم او را چو من شكستي هست

مي كنم چون درون سينه نگاه

آه از اين بخت بد، چه بينم، آه ... :

گل غم مست جلوه ي خويش است

هر نفس تازه روتر از پيش است!

زندگي تنگناي ماتم بود

گل گلزار او همين غم بود

او گلي را به سينه ي من كاشت

كه بهارش خزان نخواهد داشت!

هزارها افسوس ماند و تباهی چشمانی که پوچ شدندو در هیچی نابود گشتند

من یادگاری ماندم از آن ایام ناب که زخمه خواهم بود بر این قامت بی جان

که نه  نای رفتنش هست و نه تاب ماندنش

کاش هرگز خواهش ها غرق غرور ها نمی شد

که من اینسان بی رمغ و تو آنگونه دلشاد از این حادثه نمی شدی

من دیگر با ستاره ها چیزی نمی گویم

صدای بغض مرا امشب آسمان خواند

و تو همچنان پرغرور فقط صدای باد و باران را خواهی شنید

يه كلام عاشقونه
تو كه عاشق صدائي
بنويس از دل پاكت
بايد از دل بسرائي

تا به كي حرف بريدن
تا كجا ظلم وسياهي
اين همه واژة كهنه
تو هنوز اول راهي ؟

پشت پا بزن به دنيا
اگه از شهر وفائي
بذار آدما بدونن
تو هنوز عاشق مائي

وقتی از مادر متولد شدم......صدايی در گوشم طنين انداخت.

که بعد از اين با تو خواهم بود.

به او گفتم کيستی...؟ گفت:غم

فکر کردم غم عروسکی خواهد بود که من بعد ها با او بازی خواهم کرد

ولی بعدها فهميدم! که من عروسکی هستم در دستان غم

اشک سردی تو چشاش بود

                                        اون نمی خواست بره اما...

                                        زنجیره اجبار به اش بود

                                                                         می شنیدم هق هقش رو

                                                                         که می گفت تا فردا بدرود

لحظه های تلخ بود اما

دل من منتظرش بود

                                      به سلامت ای همه کس

                                     می دونم که بر می گردی

                                                                        میدونم دلت همین جاست

                                                                         از دلم سفر نکردی

خیلی زود رفت لب جاده

اما من اونو می دیدم

                                   خداحافظ گفتنش رو

                                    خیلی روشن می شنیدم

                                                                        چند قدم مونده به بودن

                                                                         ذره ای نزدیک تر از من

سره وعده مون نشستن

تشنه ی به  تو رسیدن

                                   بغض سردم نعره می زد

                                   خداحافظ عشق رویااااااااا

                                                                         می مونم تا بربگردی

                                                                           روی نیمکت لب دریاااااااا

      که شکلم شکل تنهاییست

                ببین مرگ مرادرخود

                       که مرگ من تماشاییست

مرادراوج میخواهی

تماشاکن تماشاکن

دروغین بودم ازدیروز

مراامروزحاشاکن

        دراین دنیاکه حتی ابرهم

                نمی گریدبه حال من

                          همه ازمن گریزانند

                                   توهم بگریزازاین تنها

فقط اسمی به جامانده

ازآن چه بودم وهستم

دلم چون دفترم خالیست

قلم خشکیده دردستم

        گره افتاده درکارم

                به خودکرده گرفتارم

                            به جزدرخودفرورفتن

                                    چه راهی پیش رودارم

رفیقان یک به یک رفتند

مراباخودرهاکردند

همه خوددردمن بودند

گمان کردم که همدردند

          شگفتاازعزیزانی

                 که هم آوازمن بودند

                          به سوی اوج ویرانی

                                   پل پروازمن بودند....

شب است و سیاهی

جاده ای بی انتها ...

در پی روشنایی ..

در دلم دری از امید روییده

وارد می شوم

سکوت با نگاهش جوابم می دهد

سنگ بزرگ و گردی به سویم غلت می خورد

نکند کسی مرا فریفته ؟

من چه می خواهم ؟ که هستم ؟ چه می کنم در اینجا ؟

اصلا اینجا کجاست ؟

سایه ای فرود آمد ... دستی که اشاره می کرد خارج شو

و صدایی زمزمه می کرد نرو

این منم .. نوسان تصویر مرا ترساند

حرکت نمی کنم .. تصویر نا پدید می شود ..

نکند زندگی ام همین بود ؟

تصویری که با حرکتم می لغزد و با سکوتم نابود می شود .

آیا تصویرم سخنی بی صدا نبود ؟

در اتاق خلوت و  بی روزن

سایه ای در پی من بود و من در خواب

در اوج خوابم به بیداری رسیدم

بیداریم همراه با صدایی بود

نکند این بیداری مرا به تباهی بکشد

                                             مفلس نشد آنکه با خریدار بساخت

مه نور از آن گرفت، کز شب نرمید

                                        گل بوی از آن یافت ،که با خار بساخت

خواهی که تورا دولت ابرار رسد

                                                  مپسند کز تو بر کس آزار رسد

از مرگ میندیش و غم رزق مخور

                                          کین هردو به وقت خویش ناچار رسد

گر یک نفست ززندگانی گذرد

                                                مگذار که جز به شادمانی گذرد

زنهار که سرمایۀ این ملک جهان

                                           عمر است و بر انسان گذرانی گذرد

                          طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

بهار بود

تابستان که نیامدی

پائیز شد

پائیز که برنگشتی

پائیز ماند

زمستان که نیایی

پائیز می ماند

تورا بهدل بهاریت

فصلها را به هم نریز

بایدم پذیرفت،

حجم تنهایی ،

بیش از توان یک واژه ست؛

سطح لغزانِ غزل واره ی عشق ،

بازی ِ تنها با واژگان نیست،

تنهایی لبریز می شود

                            با عشق،

                            اما

عشق هوایی دارد بس لغزان:

پا اگر لغزید،

سر می شکند.

در کسوف مهر

این خورشید است که می میرد،

دل ها می گیرد.

حجم تنهایی ،

صورت تنها یک واژ نیست،

حاصل هیچ ضربی

تفریق هیچ جمعی

تقسیم هیچ رازی ،

حجم تنهایی را

در سطح لغزان ِغزل واره ی عشق

انداز نمی گیرد.

در عشق رسوايت كنم پاي بند پيمانت شدم

خواستم سخن از دل بگم

ديدم دل ميبري ، دين ميبري ، مومن به ايمانت شدم

گفتم مرحم نهم بر زخم خويش سازش كنم با اخم خويش

بيهوده بود تجويز من محتاج به درمانت شدم

خواستم پنهان كنم اين راز را اين سوز و اين گداز را

غافل كه من انگشت نماي شهر و سامانت شدم

مي دوني خيلي وقته كه رفتي

دلمو تكه تكه كردي

مثل يك تكه بلور من و از عمق وجودم ذره ذره كردي

يادته گفتي به من كه عاشقي

حالا باش ببين چه وعده كردي

تو گفته بودي طبيب دل بيماراني

پس طبيب دل من باش كه بيمار توام

تو هم رفتي رها كردي دلم را

دو صد چندان نمودي مشكلم را

بگذار برای آخرین بار گرمی دستت را حس کنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز کنم

نگاهم کن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پایت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستی قدمهایم را نظاره کن

تنها تو را می خواهم

بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت بخواب روم

دیر هنگامی است که به گریه هایم می خندم تا داغ سوزناک غصه ها بر پیکر یخ بسته ام

ترانه ی چیک چیک باران را تداعی کند....اما آتش درونم سالهاست که قطره های

باران اشکهایم را نیز با غبار بی کسی ها به بی رحمی کویری خشک مبدل کرده است.

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

                               و بعد از رفتنت     

رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد.....

این را بدان و از تامل و تفکر در آن لذت ببر.

هر غنچه ای گل می شود و هر گل سرانجام پژمرده میگردد و عاقبت جزء ذرات خاک در می آید.

هر عشق عاقبت از لطف و نشاط خویش می افتد. بفراق و هجران منجر نمی شودتا جام غم و اندوه سر

کشد و باران اشک فرو بارد آدمی می رود تا پیش از آنکه گل زندگیش دستخوش مرگ شود آن را از نهال

عمر بچیند..

ساعات عمر به سرعت می گذرد و احلام و آرزوهای بشر را به دنبال خود می گشد.

دوران کوتاه عمر فقط در ایام زود گذر عشق از خود چیزی به یادگار می گذارد.

ای دوست من این را از من داشته باش و از تأمل در آن لذت ببر.

                                 شعری بگم

تمام قافیه ها حقیر شدند

                               واژ ه ای همتای نامت

رنگ حضور ندارد

                      به نام نامی عشق نامیدمت

جز تو قافیه ای

                             برای عشق نیست