ویادم امد

هنگامیکه که برای اولین بارصدایت راشنیدم

 بی اختیاررنگ ازرخسارم پرید

وبی اختیاردیده برزمین افکندم

آن هنگام بودکه دلهای مابانگاهی خاموش

ازهمدیگرسلام عشق ومحبت راربودند

ومن نام تورادرنگاه توخواندم

که تو یک فرشته ای

بی انکه ازخودم چیزی پرسیده باشم

پاسخ گفتم :

آری اوست تندیس امید رویای من !

دیدن و تماشا کردن و بهترین لذت دنیا میدونی

وقتی که دستات تو دست گرم یه دوست

حلاوت و شیرینی با هم بودن رو تجربه میکنه

دیگه واست تنهایی بدترین رنجه

وقتی که تنها معتمد واسه دلت مهربونی یک آشناست

احساساتت رو بهترین مشاور دنیا میدونی

وقتی که قراره راز دوست داشتن رو بنویسی

بهترین کلمات دنیا رو کمترین معنا میبینی

واسه توصیف محبت و دوست داشتن...................

گر آشفته ولی خفته در این

خلوت خاموش!

او زاده ی غم بود و ز غم های جهان گشت فراموش!

چگونه باور کنم از کنارم میروی و در حسرت نگاه آسمانیت خواهم ماند؟

چگونه باور کنم که میروی و مرا در برهوت بیکسی خموش و مبهوت بر جای میگذاری؟

من از پس کوچه های انتظار سرشار از عطش نیاز برماندنت را فریاد میزنم

نازنین!

در کنارم بمان و پر فروغ تر از همیشه بدرخش.

آنگاه که عاشقت شدم

آنگاه که از ترس تو

به کنجی برای تو میمردم

آنگاه که از شرم چشمانم را

به نگاهت میبستم

آنگاه که دلتنگ تو میشدم

به رویای تو پا میگذاشتم

طبیعتم بود

زاده ی تنهایی

و ساکن شهر رویا........

بی حضور تو دلتنگ ترین بودم

و با حضور تو یک سنگ

در حضورت فراموش شده ی شهر عشق بودم

وجودم از عشق

اما بیگانه

شرمم باد

که شرمم تو را از من گرفت...............

میگن آدم برای رسیدن به عشقش باید قید دنیارو بزنه ؟

ولی تو که تمام دنیای منی

چطور ازت بگذرم ؟

دل اگه میگه صبورم خود فریبی میکنه

صدای قناری محزون و تب آلود میشه

واسه من هر چی که هست ونیست نابود میشه

وقتی نیستی گل هستیم خشک و بی برگ میشه

نمی دونی چه قدر دلم برات تنگ میشه

وقتی نیستی گلای باغچه نگاهم میکنن

با زبون بسته محکوم به گناهم میکنن

گلا میگن که با داشتن یه دنیا خاطره

چرا دیوونگی کردی و گذاشتی که بره

وقتی نیستی همه ی پنجره ها بسته میشن

با سکوتت تو خونه قناری ها خسته میشن

روز برام هفته میشه هفته برام ماه میشه

نفسم به یاد تو یکی یکی آه میشه

 دوستت دارم

                                    و هر سازی که می بینم به آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

                     قدم در راه بی برگشت بگذاریم

                                     ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است

                                تمام تنهایی خود را چه تنها گریستم 

تمام تردید هارا

فاصله بین انصاف و ترحم را

                                  ما چه ناتوان

با نفرت و تقلا پیمودیم

               کسی دست ما را گرفته بود؟

مرا شکستند

مرا بی رحمانه به جرم سادگی

                                 با نگاه به خاک مالیدند

روح من زخمی خاطرات است

و من چه تنها.....

کسی دست مرا خواهد گرفت؟

                            من که تمام تنهایی خود را گریستم....

                        وقتی نگاهم در نگاهت مات می ماند

وقتی سکوتم عاشقانه ترین هارا

                         در حصار بی صدایش برای تو می خواند

صدا می کنم تو را

وقتی صدایم از ارتعاش می لرزد

و جنون شقایق وحشی

مرا به سوی تو

آرام آرام

                  اینگونه عاشقانه می کشاند

بشنو صدایم را......

که تورو رو ابرا دیدم

حلقه زد غم توی چشمام

من دوباره دیر رسیدم

روی ابرا خونه ساختی

از من و زمین بریدی

از من و این دل خسته

نمی دونم تو چی دیدی

رفتی وقتی که می موندم

بعد اون همه جدایی

اون همه حسرت دیدار

تو شبای "تو کجایی؟"

تو کجایی پشت ابرا؟

خیلی نزدیکی و دوری

خیلی نزدیک ولی مثل

قله های بی عبوری

خیلی دوری اما چشمات

خونه کرده تو وجودم

تو برام شعر و گل و نور

من واسه تو غصه بودم

چال كنند

تا تو هستي

من از بهشت بيزارم

عکس من در آن بود

عکس من هم بشکست

عکس تو تنها ماند

نه در آيينه ،

نه در آب ،

که در عمق دلم؛

در کف رود پر از سنگ و کمي آب دلم

دل من ديگر نيست

جاري و ساري و دريايي نيست

دل من تنها يک اقاقي پس ديواري است

که به تنهايي خود مي گريد

بوي خوش دارد و ليکن بي بر

بي ثمر

بي حاصل

بي خود و بي خودي از خود....

                                         به دیدنم بیا که خیلی تنهام

                                        هیشکی نمی دونه چه حالی دارم

                                       چه دنیای رو به زوالی دارم

                                       مجنونم و دلزده از لیلی ها

                                       خیلی دلم گرفته از خیلی ها

                                      نمونده از جوونی هام نشونی

                                     پیر شدم پیر تو این جوونی

                                    تنهای بی سنگ صبور

                                   خونه سرد و سوت و کور

                                    توی شبات ستاره نیست

                                   موندی و راه چاره نیست

                                   اگر که هیچ کس نیومد

                                   سری به تنهاییت نزد

                                    اما تو کوه درد باش

                                    طاقت بیار و مرد باش

حل مشکل را به عشق اغاز کرد

کاش می شد مثل گل در باغ بود

دست پیر باغبان را ناز کرد

کاش می شد شعر ماندن را سرود

با ظهور یک غزل اعجاز کرد

کاش می شد لحظه های عشق را

بی ریا و با نگاه ابراز کرد

عشق بازیچه شهر است ولــی در ده ما             دختر عــشق نجیب است بیا برگردیم

کرمها در دل هر کوچه قامــــــــت دارند              روستا مامن سیب است بیا برگردیـم

چه حسابیست دراین شهرکه درمبحث جبر           جای بعلاوه صلیب است بیا برگردیـم

آرامش

آغوشت تنگ خواهد شد.

دلم براي تنهايي

منتظر زنگ تلفن تو ماندن

دلم براي

شادي آمدنت

پس از مدتي

دلم براي دلتنگي

براي دوست داشتن تو

روز هاست که می خوانم

هر روز می خوانم

تکرار می کنم ، مرور می کنم

و باز می خوانم

اما هنوز اول خطم

درست مثل کسی که تا به حال منطق نخوانده است

این چه سری است ؟

نمی دانم !

که چطور منطق ندانسته

فلسفه عمیق چشمان تو را

                                   از حفظم ؟!