در چشمان هر پلنگی شوق ماه است

از من چه می پرسی که دنیا یت چه رنگ است

                                   دنیا به چشمان قناری راه راه است

آری بهشت از آن عاشق پیشگان است

                                آری سر عاقل همیشه بی کلاه است

                                           حرفه حق جواب نداره

ما دو تا : دو کوه تنها وسط ذشت سکوتیم

                                        دلمون گرفته از بس تو دل این برهوتیم

همه ی ابرای دنیا وقتی می خوان ببارن

                                    سر دلتنگییا شون و روی شونمون می زارن

ما یه عمره توی غربت واسه هم سنگ صبوریم

                                  ولی از هم دیگه دوریم چون دوتا کوه غروریم

ما دوتا کوه غروریم ،رمزه فاصله غروره

                                       دلامون نزدیکه اما دستا از همدیگه دوره

دوتا کوه بی غرور کی میگه پیدا نمی شه 

                                   یکی مون باید تو باشه من و من ما نمی شه

ما به اندازه کافی توی دنیا بی کسیم

                                           نذار آدما بگن که ما به هم نمی رسیم

به خدا خود خدا  هم می دونم که از خداشه

                                             که بازم پای ما به دل همدیگه واشه

                                                           (  از طرف آدم بده )

دلپذيرآن را در قلب خود حس کند.

مگر خود تو بارها با چشمانی پر از اشک به آسمان چشم ندوخته ای

و آهی از دل نکشيده ای؟؟

به راستی چند بار از سر کوچه يا خيابانی گذر کرده ای

و نگاهی آغشته به درد به آن انداخته ای؟؟

چند بار در نيمه های شب دست به سوی ستارگان گشوده ای تا سوار بر بال روياهايت ،

لطافت وجود معشوق را بر سر انگشتانت حس کنی؟؟؟ عاشقی دردی است که بی آن ، نه من ، نه تو و نه هيچ انسانی را که

قلبی در سينه داشته باشد، يارای گذر دوران زندگانی نيست.

دردی است که زيبايی اش را چه آسان می توان در نگاه عاشق ديد و نوای اميد

بخشش را در تپش قلب او شنيد..

عاشقی زيباست.همچون لحظه ی ديدار،عاشقی زيباست.....

و عاشقی بس زيباست

ای دل دگر به هیچ نیرزد دیار ما

سرمست و شاد رفت و خدا باد همرهش

رحمی نکرد بر غم ما بر خمار ما

او رفت و صبر رفت و تحمل تمام شد

از هم گسست سلسله ی اختیار ما

گفت از تو یاد میکنم اما وفا نکرد

یادش به خیر یار فراموشکار ما

با همه آزادگی فکر اسیری می کنی

بس که بد دیدم ز یاران خوب خود

بعد از این بر کودک دل سخت گیری می کنم

(درس عبرت از اون دوتایی که صاحب وب هستن)

 مي توان شعري سرود
مي توان نقشي كشيد از ماهيان توي رود
مي توان لبخند را معنا نمود
مي توان غم را بدست باد پائيزي سپرد
مي توان از غنچه گفت
مي توان چون گل شكفت
مي توان فعل قشنگ زندگي را صرف كرد
مي توان با آفتاب مهر او ،

 رخنه در انديشه هاي برف كرد
مي توان از برگ ، به جنگل رسيد
مي توان عشق خدا را اندرون دل به نيكي ظرف كرد
مي توان بر روي قطره ، نقشي از دريا كشيد
مي توان غم را زدود
مي توان بنهاد گام اندر وجود
مي توان اندوه را فرياد كرد
مي توان خارج شد از بود و نبود
مي توان شد آنچه بايد بود و بود

نیاز بر هیچ عذری نمی بینم

و طاعت را بدان گونه که استوار است بجای آورده ام ...

اما حکایت غیبتم فصلی بسان سرو بلند است که در کتابها شاید نگنجد .

بدین سان که حقیت امر بر ما مکشوف شد آنچه در ناسوت و ملکوت است اطلاعی چند از امور ندارند که در این کلام جای آن نباشد و توفیق امر را بکاهد .

از هرچه بگدریم سخن خود خوشتر است در آن مجلسی که عشاق سرا و پرده گوش بودند و من از محنت و غم روزگار و کمی هم صاحب(مخاطب) داد سخن بدادم و کوس رسوایی خط نوشته هایم (وبلاگم ) را در سرو علن بصدا در آوردم که فغانا این چه کرداری است که ناس بر ما دارند و زین پس کلامی نرانم مگر بمشاهده کثیری .

و مرد دنیا دیده ایی می گفت مگر نه اینست که تاریخ گنجینه سخنها است پس از چه روی اینچنین بی شکیبایی می کنی که ان الله عالم بالغیب و السماوات ...

و من همت را بدان خواهم داشت که خدای اعلی بخواند آنجه را که خلق نمی خوانند،و اگر جز این در نیت است خدای را در غفران و عذر می طلبم .

                           به ذهنم فشار آوردم تا تو را به خاطر آورم

                           ولی هر چه سعی کردم به ذهنم هم نيومدی

                           همان لحظه که خورشيد خانم داشت می رفت

                            به خاطرم اومد که تو تمام هستی من بودی

                            و لی نميدانستم که به زيبا یهای دنيا نبايد دل بست

                            به تويی که زيبايی محض بودی

                            آنروز غروب عشق من بود

                             من فهميدم که وعده گلرخان وفايی ندارد

                             شکوه هايی که از تو داشتم به فراموشی سپردم

                             و گفتم که بايد او را زخاطر برد

                              خورشيد رفت و شب امد

                              ولی من هنوز روز را نديده ام

                              اگر هر غروب طلوعی دارد

                              ولی اين غروب طلوعی ندارد 

                              حالا ديگر من مانده ام و يک دنيا تاريکی

                              غروب عشق اگر غمگين بود

                              ولی برایم دوست داشتنی بود

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

 بعدازتودلم عرصه تکراربلا بود

 آری دگرازعشق دراینجاخبری نیست

 ای مطلع موهوم غزلهای جدایی

 تصویرتودرباورچشمان تری نیست

ای عشق بروخیمه به صحرای دگرزن

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

من از صبح می ترسم

دلی که امروز شکسته،فقط آرزو

می کنم خوشبخت بشه.

تا آخر عمرم دوسش دارم.

همیشه بهش میگفتم ما با همه فرق می کنیم،عشقمون فرق میکنه،

هنوزم میگم ما با هم فرق می کنیم.

تحفه که نیستی والا                                        برگه سبز درویش

فکر می کنی کیم من                                        کودن و خیلی ساده

یه نازکش حسابی                                           با کمترین اراده

همرو زدی نداری                                             نه مساوی نه یک باخت

اوس کریمم آخر ما                                          مارو گیره کی انداخت

این دفعه رو کور خوندی                                    بری بخندی آسون

دزدیدی دل رو اما                                            بازم زدی به کاه دون

تورو بخیر مارو به سلامت                                  حیف اون همه رفاقت

از تو گرم نمی شه آبی                                    باسه این دل بی طاقت

آش تو دهن سوزم نیست                                 خوردم به حد کافی

پز و چی می دی هنوزم                                    آسمون ریسمون می بافی

حالا حیا نداره چشمات                                     این دختره دیونست

این همه دل تو دنیا                                          آره اون دنبال ویرونست

خوب جایی پیدا کردی                                       دل من و کردی داغون

 اما بدون عزیزم                                                بازم زدی به کاه دون

سر بزارم بیابون                                               شده برم بمیرم

ایندفعه راستی راستی                                     دل از تو پس می گیرم

گنده تر از توام هست                                        تو نوبت ان عزیزم

منتظر اشاره                                                     میگه هستی به پات می ریزم

چه لحظه ها که با تو                                         بود این دل بیچاره

تویی که نداشتی توی                                       هفت آسمون یک ستاره

                                                        (اینارو حتما باید می گفتم به بعضی ها)

اگه موجا تورو از من بگیرن

قطره قطره آب می شم و دق می کنم

وای که دلم طاقت دوری تو هیچ نداره

بغض نبودن تو اشکام و در میاره

(تقدیم به اونی که خیلی وقته ندیدمش)

ما چون ز دری پای کشیدیم،کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم،بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه ی بامی که پریدیم،پریدیم.

حتي  شبی  به  خلوت من   پر نمی زنی

شد سالها ز كوچه ی ما پا بريده ای

ديگر گذر نميكنی  و در نمی زنی

سنگر گرفت قلب من از تير چشم تو

ديگر به تير چشم به سنگر نمی زنی

مست شراب عشق تو بودی برای من

ديگر لبی به جام و به ساغر نمی زنی

باور نمي كنم گذر ناگذير تو

بر قلب من تو خنجر باور نمی زنی

چشمم به انتظار تو اما تو سالهاست

ديگر به خواب خسته ی من سر نمی زنی.

شعری به انتظار تو خواندم برای تو

ابری ترین نگاه خودم را از ابتدا

تا انتها کوچه دواندم برای تو

گفتند او می طلبد دلشکسته ها را

دل را به هر بهانه شکاندم برای تو

شهری که پیش پای تو آباد می شود

خود را به شهر عشق کشاندم برای تو. .

تقدیم به قناری

                                           وقتی حتی این ترانه رنگ غربت صدات

نمیذارم این دوراهی سر راه ما بشینه

                                            نمیذارم ای جدایی رنگ فردارو ببینه

آموزشی گریه نکن                          ما همه مون مثل همیم

صبحا که از پا میشیم                          پوتین تو پامون می کنیم

یکی کلاه گم می کنه                       یکی اور نمی پوشه

یکی معاف از رزم می شه               یکی ورزش نمی کنه

کهنه پوتین سربازی              تا شب توی پاهای ماست

گریه های زیر پتو             مثل همیشه بی صداست

هر کی که هستی یکدفه                  پاشو برو نماز خونه

نقش ستاره رو                       روی نقاب کلات بکش

برای یکبار که شده                   تو دستشویی سیگار نکش

می خوام همین ترانه رو                تو صبحگاه فریاد بزنم

پیرهنمو پاره کنم                     با زیرپوشم داد بزنم

گرچه تو خاموشم کنی                     هرگز فراموشم مکن

    **********

بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز

خود نمی دانم چه می جویم در او

عاشقی دیوانه می خواهد که زود

بگذرد از جاه و مال و آبر

                                         **********

 مجنون را پیش خدا بردند تا توبه عشق کند

گفت:خدایا عاشقم عاشق ترم کن سراپا آتشم خاکسترم کن

خدارو خوش میاد که تو دیگه پیشه من نباشی

ببین خدارو خوش میاد که عشق بی خونه شه

دیوونته دلم،می خوای بیشتر از این دیوونه شه

ببین خدارو خوش میاد من بمونم بدون تو

می خوام تمومش بکنم زندگی رو به جون تو

زندگی یعنی نگریستن به آنچه در آن قرار دارد

زندگی یعنی گذشتن از ورطه بیهودگی

زندگی یعنی دل بستن به خوبیها

زندگی یعنی ساده زیستن

زندگی یعنی رسیدن به عشق

خلاصه عشق یعنی همه چیز

                                    ***********

زندگی هفتاد چرخ ادعاست

                                             ادعای زنده بودن با خداست 

 آتش برق نگاهت دل من را آتش زد و مرا در پس یک بغض غریب

در میان برهوتی تاریک پشت یک خاطره ی سرد و تهی

با دلی سنگ رهایم کردی و تو بی آنکه نگاهی بکنی

به دل خسته و آزرده ی من.

رفتنت را دیدم تا به آنجا که نگاهم سو داشت

و تو در آخر این قصه ی تلخ محو شدی

باورم نیست که دیگر رفتی .

اشک من بدرقه ی راهت باد.

نگو بار گران بودیم و رفتیم