بازي عشق اين بود که من بشمارم و تو قايم شوي به همان رسم هاي قديمي کودکانه (قايم باشک) هنوز نشمرده بودم که رفتي و چنان ناپيداکه براي هميشه بدنبالت سرگردان و آواره شدم لعنت به اين بازي بچه گانه لعنت

ديدي تا حالا اگر کسي رو دوست داشته باشي دلت نمياد اذيتش کني؟ دلت نمياد شيشه دلش رو با سنگ زخم زبون بشکني؟ دلت نمياد ازش پيش خدا شکايت کني حتي اگر بره و همه چيزو با خودش ببره... حتي اگر از اون فقط هاي هاي گريه ي شبانت بمونه و عطر اخرين نگاهش... حتي اگر بعد از رفتنش پيچک دلت به شاخه نازک تنهايي تکيه کنه ديدي؟هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسي از کنارت رد ميشه که بوي عطرش رو ميده چه حالي ميشي؟ بر ميگردي و به اون رهگذر نگاه ميکني

اشکهایت را با دستان لرزانم از روی گونه هایت پاک میکنم،

تقدیم به تو که ارغوانی ترین حادثه ی دفتر منی و تنها بهانه برای سرودنم 
به آتش می کشد روزی مرا چشم سیاه تو و عاشق می شود آیینه . کجای قصه ها هستی که بعد از خواندنت هر شب دلم آرام می گیرد دوباره در پناه تو . تو ای آغاز هر پایان شروع دلپذیر من ، تماشایی است این شبها فقط با روی ماه تو  ، تمام آینه شد مبتلای صبح لبخندت . زمستان می شود وقتی ببیند سوز آه تو ، تو ای شرقی ترین من در این پاییز دلتنگی ، کنار چشمه ی تطهیر می مانم به راه تو ، تو سیب سرخ حوایی نصیبی می برم
من هم  که شاید با دلم روزی شوم غرق گناه تو . اگر شعرم کم آورده است پیش آهوی چشمت ،گناه از شعر من بوده نه آهوی نگاه تو

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

خوش به حالت آسمان،ديدي رخ مهتاب را

در سکوتی مبهم و بی انتها

در شيارهاي قلبم به دنبال كدامين عشق مي گردي؟
عشق من در آيينه اي است كه در آن هر روز مي نگري....
چشمان تو قبله عشق من است من به آن می نگرم
زير سايه بان ابروهايت به خواب می روم
خوابی عميق به عمق اقيانوس
در مهربانی لبهايت خنده می رويد
در خمار چشمانت عشق
غنچه ترد لبانت را چيدم
بوييدم گل بلورين تو راتا اعماق وجودم
با جمله جاری می شود احساسم در کالبدی سپيد