قافيه بی نفس شد؛

«من که ازنگاه تو الهام می گیرم

چگونه بنویسم وقتی چشمانت را برای همیشه به رویم بستی؟

چگونه بنویسم وقتی دلت را از هر چه«من» بود خالی کردی؟»

حتی وقتی قلبت را سنگی دانستم

غربت و تنهایی تنم پر بود از بوی آغوشت

بودنم را تحمّل نمی توانستم بی تو

امّا دلم می خواست به « دوستت دارم » هایت بخندم،

بخندم،

بخندم؛

آن قدر که بگویی :

« چقدر زود عوض شدی دختر!

داری شبیه « او» می شوی،

چقدر عوضی شده ای دختر!!»

می خواستم نباشم  آنچه هستم ،

دلم می خواست بازی ام بگیرد با تو

آن قدر که به هجو بیفتم

آن قدر که حالت را به هم بزنم

می خواستم به زور در کثافت غوطه بخورم

آن قدر که به خودم نسازم و خودم را بالا بیاورم

دلم می خواست دور شوم از تو

آن قدر دور که فاصله را تاب نیاورم ...

امروز...

قصه ما همان قصه است؛

عشق همان عشق؛

ولی نه تو آنی که بودی

و نه من...

بتی که می پرستیدمش شکست؛

عشقم از نفس افتاد؛

خدایم متولد گشت؛

و قیامتی برپا کرد که عشقم دوباره جانی گرفت ابدی.

گذشته ...

گم شد،

محو شد،

حل شد شاید در آینده ی من و تو...

و فردا ...

تنها تویی که می مانی؛

من شاید اولین بنده ای باشم که خدایم را امتحان کردم

و آموختم

خدایان هم به بیراهه می روند،

خدایان هم به راحتی بنده شان را انکار می کنند،

خدایان هم توبه می کنند وباید بخشوده شوند...

من شاید اولین بنده ای باشم که خدایم را خلق کردم.

تو را خلق کردم

تا بمیرانی عطش خواستنت را؛

خلقت کردم

تا بيافرينی من را از من؛

خلقت کردم تا

«آدم» باشی برایم؛

خلقت کردم  تا خدایی ام را کنی...

سند درک را هم زدم به نام تمام آدم بدهای قصه

و خدایی که ندارند

که تا ابد خوش باشند با عشق های خیالیشان

و طول و عرض عشّاقشان را با ابعاد خود بسنجند

و خودشان را به حراج بگذارند

که «هر چه سینه چاک تر، بهتر...»

همه شان را سپردم به « یکی بود» ها و« یکی نبود»ها؛

هر چه خشم و نفرت و ناراحتی داشتم را هم

در بقچه پیچیدم و

گذاشتم برای روز مبادایی که قرار است هیچ گاه از راه نرسد...

حالا که دارم می نویسم برایت

نه هراسی هست، نه دلتنگی

و نه ملال از دوری شما،

حالا که دارم مینویسم برایت

برگشته ای که تنها من باشم و تو

بی خیال رهگذران چند روزه ای که می آیند، می روند.

برگشته ای که مرد من باشی

که برای باورش لحظه لحظه ی بودنت را محتاجم.

چشمانم، نگاهت را؛

نگاهت، لبانم را؛

و لبانم، لبانت را نشانه میرود

در طلب یک بوسه ...

هنوز هم زیباست انتظار آغوشت را کشیدن

حتّی زیباتر از گذشته ...

نه سیاهی،

نه سکوت،

نه دیوار و نه سیم خاردار

و نه حتّی من،

لبخندت را از من بگیرد.

بگذارشیرینی لبخندت

تلخی گذشته را بیرنگ کند...

هر جا که هستی باش؛

با من باش؛

برای من باش؛

تا همیشه

            رویش یک حادثه نیست

هيچ کس تنهايي ام را حس نکرد...

لحظه هاي ويرانيم را حس نکرد .

..در تمام لحظه هايم هيچ کس خلوت تنهاييم را حس نکرد

...آسمان غم گرفته ام هيچگاه برکه طوفانيم را حس نکرد..

.آن که سامان غزل هايم اوست بي سر و سامانيم را حس نکرد

دل من یه قفل اما دست تو مثل کلیده

می خوام از تو بنویسم کاغذ ام همش سفیده

یه سوال عاشقونه بگه هرکسی می دونه

اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمی ده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده؟

اونی رو که دوست نداری دنبالت می یاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو، چرا دائم ناپدیده

انقدر دوست دارم من که فقط خدا می دونه

بیا یه عهدی ببندیم ببینیم کدوم یک از ما

تا ته جاده دنیا بر سر عهدش می مونه

یادمه پرسیدم از تو که می شه باهم بمونیم؟

گفتی که این دست ما نیست بذارش پای زمونه

دل من فکراشو کرده که صبورو با وفا شه

کاش دل توهم صبورشه این روزها اگه بتونه

تو هم زهر جدائی را به تلخی می کشیدی

اگر چون من به مرگ آرزوها می رسیدی

پشیمون میشدی از اینکه عشقو آفریدی!!!

اگر من جاي اوبودم و مي ديدم يكي چون من بدين سان اشك مي ريزد

زمين و آسمان را واژگون مستانه ميكردم

 ساده بگم که عشق من باید تو قلبت بمیره

میدانی.

ونمیدانی تا کجای این دلواپسی دلتنگم.

باور کن ، هر گاه زمانه های رسیدن تو

اینقدر فاصله دارند

التهاب چشمانم برای دیدن تو پر است

از هر چه اشک

هر چه اشک که نمی بارد.

و دیوانگی یک چوب بزرگ برداشت و در بوتهء گل سرخ فرو کردصدای فریاد عشق بلند شد

وقتی همه به سراغش رفتند دیدن چشماش کور شده و دیوانگی که خودش رو موغصر می دونست

تصمیم گرفت همیشه عشق رو همراهی کنه و از اون روز به بعد وقتی که عشق به سراغ کسی میره

چون کوره بدی های معشوقش رو نمیبینه و دیوانگی هم همیشه در کنارشه

اگر روزي مُردم تابوتم را سياه کنيد تا همه بدانند سياه بخت بودم.

بر روي سينه ام تکّه يخي بگزاريد تا به جاي معشوقم برايم گريه کند.

چشمانم را باز بگزاريد تا همه بدانند چشم انتظار معشوقم بودم .

و آخرين خواسته ي من ازشما اينکه دستانم را ببنديد تا همه بدانند خواستم (ولي نتوانستم)

یاوری که بیدریغ  مینویسد و عشق را می فهمد و لی افسوس هنوز در برهوت آسمان دنبال نم نم باران می گردد و زمین و زمینیان وستم های رفته بر آنان رااز یاد برده است برایم زیبا نوشت

دلم را در زمین عشق خواهم کاشت

ز اشک پاک چشمانم به پایش آب خواهم داد

نمی ترسم من از توفان و تخریب هجوم باد

دلم را در زمین عشق خواهم کاشت

و می دانم که چندی بعد ، درختی از محبت در بهار عمر خواهم داشت

یه کم سرگیجه دارم!....یه کم حواس پرت شدم...یه کم خوشحالم!...یه کم نگران فردا!

بازم شبه...بازم من بیدار!...بازم بی خوابی...دست از سرم بردار!

سه تا کتاب نخونده دارم...یه عالمه حرف نگفته ...با هزار تا دوست دلخور!!

دوست دارم خدا دستشو از اون بالا دراز میکرد و منو میکشید پیش خودش....آخه زیادی میخوامش!

مدتهاست که این سوال که وقتی من از حالا روزی هزار تا اس ام اس ( همون پیام خودمون!) اشتباهی میفرستم و اسم هزار نفرو یادم میره و بدیهی ترین افراد و نمیشناسم!...وقتی پیر شدم چی میشم؟؟ ذهنم رو مشغول کرده....و خودم به این نتیجه اخلاقی میرسم که...وقتی پیر شدم خوب میشم!

من زیادی پر خوابم...و زیادی کم خوراک!...و زیادی دلخور!...و زیادی خوشبخت..و زیادی بی درد!...و فکر میکنم زیادی دارم پرت و پلا میگم!....

چقدر وبلاگ داشتن خوبه.........

بهار قشنگتره ....ولی پائیز یه چیز دیگه س....شاید دیدن مرگ قشنگ برگها...یا عوض شدن هوا..باعث بشه که خیلیا به بقیه ی فصلها ترجیهش بدن....

بعضیا که تو مدرسه زیاد درسخون نبودن از پائیز یاد زنگ تفریحا میفتن...و یاد شیطنت های رفت و برگشت!...

و بعضیا هم که هنوز به کتاباشون گره خوردن...میگن آه! ...چقدر درسامون آسون بودن!...

بعضیا یاد قیافه ی ناظمشون میفتن....بعضیا هم حالشون از اونهمه درس خوندن دگرگون میشه!!!...

ولی همه ی اینا یه حس مشترکه که هممون تجربه ش کردیم....

بوی ماه مهر..ماه مهربان....بوی خورشید پگاه مدرسه.....سر صف! ...حرف زدنای یواشکی!...خندیدنای از ته دل!!...نامه نگاریهای سر کلاس!!....درس خوندن اجباری...لیوان آب خوری!!....نماز خونه!!...و کتابخونه ای که فقط وقتی معلم نداشتیم میرفتیم و با حظور هنگ کامل دوستان تفاءلی به حافظ میزدیم!!...اکثرا هم نیتشون عشقی بود!!...بعد به جوابای همدیگه میخندیدیم!!...بیچاره حافظ!

کلاس بندیییییییییی!! ...همیشه من و فریما با خون دل اینور و اونور میرفتیم که تو یه کلاس باشیم!....و هرسال میگذشت یکی یکی به گروهمون افزوده میشد!.....

داشتم از پائیز میگفتم!!....( فقط فریما میدونه که من چقدر در منحرف شدن از موضوع اصلی تبحر دارم!!) ....

همیشه وقتی کسی برام گل میاره به این فکر میکنم که اگه اونو جلوی چشمم بذارم و یکی دو روز از زیبائیش لذت ببرم و شاهد پژمرده شدنش باشم بهتره؟؟....یا اینکه از دیدن روزای زیبائی و شکوهش بگذرم و توی کمد آویزونش کنم تا خشک بشه...اونوقت برای همیشه نگهش دارم...؟؟؟

حس میکنم فرق بهار و پائیز هم در همین باشه......( اگه گفتین در چی؟)

دیروز داشتم به گلای سرخ خشک شده ی توی گلدونم نگاه میکردم....به مامان گفتم: چرا تاحالا همه ی گلام قرمز بودن؟؟ کاش چند تا رز سفید و صورتی هم بین اینا داشتم......و به صورت غیر منتظره ای یه دسته گل سفید و صورتی!!!!!!!!!!!!!! انگار از آسمون افتاد تو خونمون........

کاش از خدا یه چیز بهتر میخواستم! نه!

و من باز هم ترجیه دادم گلهامو همیشه داشته باشم تا اینکه همین پنج روز و شش باشد!!

.........

پائیزتون مبارک..

 سالهاست اینجا شب است. کور سوی امیدی ما را به حجله گاه عشق نمی برد. وقتی که می نویسی دلت سر شار از تمامی غمهای جهان است. دلم می گیرد درست مانند شکست های دیرو دور تو!اینهمه پاییز- اینهم زمستان و اینهمه ترس!

و شب - شب این هیولای وحشتناک امانمان نمی دهد. سالهاست دل به دریچه ای خوش کرده ام . سالهاست می دانی! تا من و تو بتوانیم با هم راحت حرف بزنیم. ما در چنگال عادت های نخواسته اسیریم. ما مقهور دست واپسگرایی افکار کهنه شده ایم و نمی خواهیم خود را نجات دهیم!

ما روز را باور نداریم! حتی خود مان را که نیرومند ترین قدرت جهانیم. من چشم به آن دریچه دارم که صبح را به دنبال دارد! نگاهی کوتاه- امیدی تازه و  آنچه که عشق بما هدیه داده است. و تو هنوز از دیدار روز می ترسی!

و نمیی دانی اگز عاشق باشی فقط عاشق......ستون بدی را می لرزانی!

جانت را در گرو دیدار می گذاری از پنهان سرای خود بدر می آیی!

و میماند آنچه که باید بگویی تا فصل شگفتن آغاز شود.

در خلوت ما ماه رخ دوست تمامست امشب........آه

گو شمع نیارید در این بزم که امشب

در خلوت ما ماه رخ دوست تمامست

باز هم در خوابی و من چشم به راه تو تا از تو بر من مژده آورند.

در نگاه كساني كه پرواز را نمي فهمند ، هر چه بيشتر اوج بگيري كوچكتر خواهي شد

 قسمم قلبم بود وكيلم دلم و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان.

قاضي نامم را بلند خواند وگناهم را دوست داشتن تو اعلام كرد. پس به تنهاي و مرگ محكوم شدم.

 كنارچوبه ي دار از من خواستند تا آخرين خواسته ام را بگويم ومن گفتم كه به تو بگويند

 دوستت دارم

 همسایه که دلش گرفته است و چراغ خانه اش را خاموش کرده است.

 من به روشنی بد نکرده ام که تو افتاب کوچه مرا شکسته ای و قلبم را به رنج الوده ای و زخم خنجر بر پشت من نهاده ای من و تو غباری بیش نیستیم در این ویرانسرا

...یادت باشد

..... مگر بشود جوری گریست که چشمها نفهمند

روزی که گفتی منتظر

باش و رفتی تنها شدم وگریستم  ، اما هم اکنون تنها نیستم انتظار با من است ولی هر

دو با هم

میگرییم 

 
سلام باز هم سلام
 
منو مي شناسي ؟ اصلا منو يادت هست ؟ يادته اون موقع ها
 

دوستم    مي داشتي ؟ من همونم .............  ميدونم که حالا ديگه
 
دوستم نداري ولي من همونم . يادت اومد ؟ .......
  
مي دوني : وقتي ميخوام حرف بزنم دوست دارم ساده بگم ،  
 
 ساده بنويسم . آخه فکر مي کنم خيلي از اين آدمايي که حرفاي
 
خوب خوب مي زنند عملشون عين حرفاشون نيست.
 
چه غم انگيز فرصت از تو گفتن را از من دريغ کردند....
 
و حالا دوباره منم و لحظه هاي سرشار از خاطرات نبودنت!
 
خيلي وقته که از اون موقع ها مي گذره . دلم واست  تنگ شده .
 
خيلي ام تنگ شده . عشق بودن با تو  ولي حيف که گذشت .   
 
زود گذشت  . خيلي زود گذشت .
 
ديگه هيچي واسم نمونده . هيچي هيچي . دستام خاليه .
 
قلبم خلوته ....خلوت  . ديگه حتي توش اميد به تو هم نيست .
 
تو باز هم از من دور شدي ومن در دوردست هاي نااميدي غوطه
 
ورگشتم.            
 
ولي... نه! تو هميشه هستي!اما من هستم که از خودم دور شدم .
 
امروز كه غريبانه وتنها ييم ، ديگر هيچ چيزي ؛ به جز تصويري
 
مبهم، از تو هيچ ندارم ...
 
هنوز گنگ و خواب زده به فردايي مي انديشم كه شايد مي آيي

 اما سکوت آدمي چه ؟ ...

سطل سطل آب دريا را به خواب آسمان پاشيدم .

تمام روياهايم آبي شد ! ...

انگار گوش نكرده اي. دوباره مي گويم. من اين جا نشسته ام كه سر راه هيچ كس نيست.

هر چه هست را بر دلم نوشته ام. هزار بار. سيب را هم چيده ام.
آمده ام و اين جا نشسته ام.
اين جا كه بي كرانه است. شفاف و خيال انگيز.
حالا كنار زندگي نشسته ام با عشق.

امروز سالروز پيوندي ست به گمانم ... مبارکمان باشد.
همين.

پس اين هديه را علي الحساب  قبول کن .

در تمام رگهاي بدنم برايت علائمي گذاشته ام تا اگر خواستي به قلبم برسي ، گم نشوي .

 تو چطور ؟ ...

روزي، وقتي هيزم شكني مشغول قطع كردن يه شاخه درخت بالاي رودخونه بود ، تبرش افتاد تو رودخونه.
وقتي در حال گريه كردن بود يه فرشته اومد و ازش پرسيد: چرا گريه مي كني؟
هيزم شكن گفت كه تبرم توي رودخونه افتاده. فرشته رفت و با يه تبر طلايي برگشت. " آيا اين تبر توست؟" هيزم شكن جواب داد: " نه. "

فرشته دوباره به زير آب رفت و اين بار با يه تبر نقره اي برگشت و پرسيد كه آيا اين تبر توست؟ دوباره، هيزم شكن جواب داد : نه.
فرشته باز هم به زير آب رفت و اين بار با يه تبر آهني برگشت و پرسيد آيا اين تبر توست؟

جواب داد: آره. فرشته از صداقت مرد خوشحال شد و هر سه تبر را به او داد و هيزم شكن خوشحال روانه خونه شد.
يه روز وقتي داشت با زنش كنار رودخونه راه مي رفت زنش افتاد توي آب. (هههههههه(

هيزم شكن داشت گريه مي كرد كه فرشته باز هم اومد و پرسيد كه چرا گريه مي كني؟
 اوه فرشته، زنم افتاده توي آب. "

فرشته رفت زير آب و با جنيفر لوپز برگشت و پرسيد : زنت اينه؟

" آره " هيزم شكن فرياد زد.

فرشته عصباني شد. " تو تقلب كردي، اين نامرديه "

هيزم شكن جواب داد : اوه، فرشته من منو ببخش. سوء تفاهم شده. ميدووني، اگه به جنيفر لوپز " نه" ميگفتم تو ميرفتي و با كاترين زتاجونز مي اومدي. و باز هم اگه به كاترين زتاجونز "نه" ميگفتم تو ميرفتي و با زن خودم مي اومدي و من هم ميگفتم آره . اونوقت تو هر سه تا رو به من مي دادي. اما فرشته، من يه آدم فقيرم و توانايي نگهداري سه تا زن رو ندارم، و به همين دليل بود كه اين بار گفتم آره.

نكته اخلاقي اين داستان اينه كه هر وقت يه مرد دروغ ميگه به خاطر يه دليل شرافتمندانه و مفيد مي باشد!!!