یادمان باشد

من از تو دل نمی برم اگرچه از تو دلخورم!
اگرچه گفته ای تو را به خاطرات بسپارم
هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته ام
منی که در جوانی ام به خاطرت شکسته ام
تو در سراب مایل شبانه خنده می کنی
من شکست داده را خودت برنده می کنی
نیامدی و سالها نظر به جاده دوختم
بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم!!!
رفیق روزهای خوب، رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من، همیشه در هنوزها
صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحظه ای که عشق را بدون من شناختی...

هرگز نفهميدم ، چرا ترکم کردي
و هرگز با من وداع نکردي
اما اکنون که تو را مي بينم
از درون خرد شده ام ، اما غرورم را حفظ مي کنم
اکنون مي فهمم که، بهتر است بعضي حرفها ناگفته بماند
از حقيقت مي هراسم
اما چه مي توان کرد، وقتي همچنان تو را دوست دارم
اگر مي توانستم يکبار ديگر آغاز کنيم
مي دانم اگر تلاش کنيم عشقي استوارتر خواهيم داشت
مطمئن هستم،اه
و هرگز اجازه نخواهيم داد، ازدلمان بيرون برود
مدت زيادي است
که حرفهايي گفتني در درون نگاه داشته ام
اما با گذشته روبرو شدم،اکنون مي فهمم
اجازه نمي دهم ، بر سر راهمان قرار گيرد
هرگز نمي دانستم،عشقي اينچنين استوار،پژمرده مي شود
اما چه مي توان کرد
اگر هنوز تورا دوست دارم
و تو نيز مرا دوست داري
چگونه مي توانيم دوري گزينيم
از چيزي که، زماني بسيار پابر جا بود
آيا جرات اين را داريم که بگوييم اشتباه کرده ايم

اگه می خوای بری برو از تو دوباره میگذرم
نگاه به گریه هام نکن من از تو بی وفا ترم
تو اشتباه عمرمی که دیگه تکرار نمیشی
این دفعه دیگه برنگرد تو واسه ما یار نمیشی!
نه غم می خوام نه خاطره فقط بذار رها بشم
تو این غریبی نمی خوام مجنون قصه ها بشم
از توی قصه هام برو دیگه به فکر من نباش
تموم کن این قائله رو نمک رو زخم من نپاش
همیشه بیگناه توئی همیشه تقصیر منه
نگاه بی وفای تو همیشه طعنه میزنه!
بازم دارم می بخشمت این اشتباه آخره
گذشتم از گناه تو شاید خدا هم بگذره...

گریزانم از این مردم که با من

غم در دل من به قدر عالمه غمهای عالم برای من کمه
رنگ غروبه دل افسرده ام غرقه سکوته وجود مرده ام
وای از منو غمهای من وای از دل تنهای من
ای آسمان ای آسمان ستاره ای در شام من نمانده
دست بلا آخر مرا در دامن دشت جنون نشانده
من که محبت از کسی ندیده ام من که همه خونه دل رنجیده ام
چون مرغک غمگین و دور از آشیان سر در میان بال و پر کشیده ام
دیگر نمی یابد مرا روزی اگر بیاید با یاد او از گور من گلهای غم بر آید
غم در دل من به قدر عالمه غمهای عالم برای من کمه ...

شدیم از یاد یکدیگر فراموش دو راهی بین ما بگشوده آغوش
از آن عشقی که در ما شعله می زدبه جا مانده اجاقی سردو خاموش
میان من و تو دوراهی نشسته صدائی نمانده رو لبهای بسته
به لبهای خموش این دوراهی نشسته قصه ی غمگین رفتن
همیشه راه ما با هم یکی بود ولی راهت جدا شد دگر از من
اگر در چشم هم اشکی ببینیم توان رفتن از ما میگریزد!!!
برو بگذار این دیوار کهنه به نام عشق ما در هم بریزد...

به خاطر آور که آن شب به برم گفتی که بی تو ز دنیا بگذرم
کنون جدائی نشسته بین ما پیوند یاری شکسته بین ما
گریه می کنم با خیال تو به نیمه شبها
رفتی و من بی تو مانده ام غمگین و تنها
بی تو خسته ام دل شکسته ام اسیر دردم
از کنار من میروی ولی بگو چه کردم؟
رفتی و من آ رزوی کس به سر ندارم آه
 قصه ی وفا با دلم نگو  باور ندارم!!!