مغلوب دلتنگی شدی دل دادی به دلواپسی

اگه توی شب های تو کسی نبود قصه بگه

                                                      یا دوست نداشتی که کسی واسه تو از غصه بگه

دلتنگی هاتو با خودت بیار و تو دلم بریز

                                                      دلت رو به غصه نده سنگ صبورتم عزیز

زخم های کهنه ات رو بیار رو بیکسی من بذار

                                                       دلت رو به دلم بده تو لحظه های من ببار

اگه تو وقت پرسه هات هیچکسی پابه پات نبود

                                                        یا بدجوری دلت گرفت از آدمک های حسود

اگه برای گریه هات هیچکسی دلسوزی نکرد

                                                         پر شدی از گلایه ها از دل های سنگی و سرد

غم هاتو بردار و بیار رو بی کسی من بذار

                                                         دلت رو به دلم بده تو لحظه های من ببار

بیا که شونه های من تشنه اشک ناب توست

                                                       کاشکی میشد اشکهای تو غمهای من رو هم می شست

بود  صبور دل اندر فراق تو حاشاک

يا فقط نوری ز عشق، من ديده ام

گر که اين نور است پس عشق چيست

يا که معشوق چنين اعجاز کيست

تا کجا بايد برفت و در کجا بايد نشست

تا به کی اين شيشه ی دل دم به دم بايد شکست

در شکستن رازها پنهان و اسراری نهان

بی شکستن در وجودش نيست اين درّ گران

اين چه اعجازی است دل را مي برد

صاحب اعجاز از بهر وصال جان می خرد

چون که جان دادی دگر دلداده ای

عاشقی را می خری و ساکن ميخانه ای

من که مخمور می و ساقی شدم ديوانه ام

تا ابد هم ديوانه ی ساکن ميخانه ام

بهت قول نمی دم که

منتظرت بمونم !

اما از تو می خوام

وقتی اومدی

یه شاخه گل روی قبرم بذاری...!

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب پارو می کشند،

خوشا رها کردن و رفتن !

خوابی دیگر به مردابی دیگر!

... خوشا پر کشیدن ، خوشا رهائی

خوشا اگر نه رها زیستن ،

مردن به رهائی...!!!