چه فريبنده آغوشت برايم باز شد...

چه ابلهانه با تو خوش بودم..

چه كودكانه همه چيزم شدي...

چه زود نيازمندت شدم...

چه حقيرانه تركم كردي...

چه ناجوانمردانه واژه غريب خداحافظي به ميان آمد...چه بي رحمانه من سوختم ...

ولي هنوزم دوست دارم غريبه 

 آنگاه كه كاخ آرزوهاي كسي را ويران مي كني

آنگاه كه شمع اميد كسي را خاموش مي كني

آنگاه كه بنده اي را ناديده مي انگاري

آنگاه كه حتي گوشت را مي بندي

 تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي

 آنگاه كه خدا را مي بيني

و بنده خدا را ناديده مي گيري

مي خواهم بدانم :

دستانت را بسوي كدام آسمان دراز مي كني تا براي خوشبختي خودت دعا كني ؟

بسوي كدام قبله نماز مي گذاري كه ديگران نگذارده اند

آسفا که نمیتوانستم هر دو راه را بروم

تنها یک رهرو بودم

زمانی دراز ایستادم

و تا چشم کار میکرد به یکی نگریستم

تا در خم بوته زارها ناپدید گشت ..

نگاهم را به دیگری دوختم

شاید برتری هایی داشت

از علف و رستنی ها پوشیده بود

هر چند رهگذران پیشین

بخوبی از آن بهره برده اند ....

و در آن بامداد هر دو راه همانند

بر سینه برگهای لگد نخورده آرمیده .

نخستین را . برای پیمودن یک روز دیگر برگزیدم !

اگر چه می دانستم که در پی هر راهی راهی دیگر است

و من امید بازگشت ندارم .

با آه و افسوس این را بگویم

از پس سالها و سالها که گذشته اند

در جنگلی به دو راهی رسیدم و من ـ

برگزیدم آن راه را که کمتر رهرو داشت

تفاوت در همین بود ... !

کاش به اشک های کودکانه ام رحم می کردی

کاش تو راز درونم را می دیدی و سفر را فراموش می کردی

کاش هنوز در کنارم بودی و تو را در لحظه لحظه زندگی ام حس می کردم

چی می شد دلت می دونست که باید پیشم بمونه

چی می شد من رو تو یک شب ببری به زیر بارون

حتئ به قیمت مرگ عزت و ابروهامون

کسي که با حرفهايش دلت را به درد آورد

آيا از مهرباني دلت خبر نداشت

کسي که آسمان چشمان زيبايت را ابري کرد

خورشيد صفا را در چشمانت نديد

کسي که به دست هاي عزيزت سردي را هديه کرد

آيا گرمي دستت را باور نکرده بود

کسي که با تير بي مهري قبت را شکست

نمي دانست همان قلب شکسته مأواي اوست

کسي که بهار وجودت را به خزان تبديل کرد

آيا نمي دانست بهار خزان شده تکيه گاه اوست

حال من دلتنگم و مهرت را مي خواهم

اما...............

مي دانم.......................

همان دل به درد آمده

همان چشمان اشکي

همان دستان سرد

همان قلب شکسته

همان بهار خزان شده

محتاج کسي است که تو را فنا کرده

کاش کسی به دل غم یار نداشت

کاش وقتی از وصال یارسخن گفتیم

کسی به چشم خود قطره ی اشکی نداشت

کاش جاده و راهی هرگز نمی دیدیم

تا یار سفر کرده حسرت برگشت نداشت

کجا بروم که نه قفسی باشد ونه هوسی؟کجا بروم که نه فرهاد کوهکنی باشدونه شیرینی،نه مجنون

بیابانگردونه لیلایی ،نه یعقوب ونه پیراهنی؟

کجا بروم که فقط تو باشی وزمزمه ای که از تو شروع شود وبه دریایی دور بریزد؟ فقط تو باشی ونه حتی

گل سرخی که عطر نفسهای تو را دارد وتا آسمان قد کشیده است .نه ستاره ای باشد ونه ماه پاره ای

فقط نگاه تو باشد وچراغی که از خورشید روشن تر است.با این پاهای خسته ودستهای بسته کجا بروم

که نه خزانی باشد ونه بهاری ونه سکوتی باشد ونه آوازهای یک قناری؟

این جا ده های وهم آلود که نه سیب را میشناسند ونه بالهای پروانه را هرگز به تو نخواهند رسید.به کجا

بروم که نه من باشم ونه شعرهای رنگ پریده ام ؟ نه شب باشد ونه روز ، نه هوا ونه خلاء نه عشق ونه

نفرت ، نه دیو و نه فرشته.

این سا یه های سرد دنباله تو نیستند.این آینه های مغرور تو را نشان نمیدهند،این نی های شکسته از

تو نمیگویند.

کجا بروم؟ تو بگو! کجا بروم که جز تپشهای دل تو ردی از زندگی نباشد؟ کجا بروم... کجا بروم که همه

آرزوی من جز بندگی نباشد؟

 براي قضاوت در مورد موفقيت خودت ببين

چه بدست آورده اي

 و در قبال آن چه از دست داده اي

 داستان غم انگیز زندگی این نیست

که انسانها فنا می شوند

 بلكه این است

 که

 آنان از دوست داشتن باز می مانند

قافيه بی نفس شد؛

«من که ازنگاه تو الهام می گیرم

چگونه بنویسم وقتی چشمانت را برای همیشه به رویم بستی؟

چگونه بنویسم وقتی دلت را از هر چه«من» بود خالی کردی؟»

حتی وقتی قلبت را سنگی دانستم

غربت و تنهایی تنم پر بود از بوی آغوشت

بودنم را تحمّل نمی توانستم بی تو

امّا دلم می خواست به « دوستت دارم » هایت بخندم،

بخندم،

بخندم؛

آن قدر که بگویی :

« چقدر زود عوض شدی دختر!

داری شبیه « او» می شوی،

چقدر عوضی شده ای دختر!!»

می خواستم نباشم  آنچه هستم ،

دلم می خواست بازی ام بگیرد با تو

آن قدر که به هجو بیفتم

آن قدر که حالت را به هم بزنم

می خواستم به زور در کثافت غوطه بخورم

آن قدر که به خودم نسازم و خودم را بالا بیاورم

دلم می خواست دور شوم از تو

آن قدر دور که فاصله را تاب نیاورم ...

امروز...

قصه ما همان قصه است؛

عشق همان عشق؛

ولی نه تو آنی که بودی

و نه من...

بتی که می پرستیدمش شکست؛

عشقم از نفس افتاد؛

خدایم متولد گشت؛

و قیامتی برپا کرد که عشقم دوباره جانی گرفت ابدی.

گذشته ...

گم شد،

محو شد،

حل شد شاید در آینده ی من و تو...

و فردا ...

تنها تویی که می مانی؛

من شاید اولین بنده ای باشم که خدایم را امتحان کردم

و آموختم

خدایان هم به بیراهه می روند،

خدایان هم به راحتی بنده شان را انکار می کنند،

خدایان هم توبه می کنند وباید بخشوده شوند...

من شاید اولین بنده ای باشم که خدایم را خلق کردم.

تو را خلق کردم

تا بمیرانی عطش خواستنت را؛

خلقت کردم

تا بيافرينی من را از من؛

خلقت کردم تا

«آدم» باشی برایم؛

خلقت کردم  تا خدایی ام را کنی...

سند درک را هم زدم به نام تمام آدم بدهای قصه

و خدایی که ندارند

که تا ابد خوش باشند با عشق های خیالیشان

و طول و عرض عشّاقشان را با ابعاد خود بسنجند

و خودشان را به حراج بگذارند

که «هر چه سینه چاک تر، بهتر...»

همه شان را سپردم به « یکی بود» ها و« یکی نبود»ها؛

هر چه خشم و نفرت و ناراحتی داشتم را هم

در بقچه پیچیدم و

گذاشتم برای روز مبادایی که قرار است هیچ گاه از راه نرسد...

حالا که دارم می نویسم برایت

نه هراسی هست، نه دلتنگی

و نه ملال از دوری شما،

حالا که دارم مینویسم برایت

برگشته ای که تنها من باشم و تو

بی خیال رهگذران چند روزه ای که می آیند، می روند.

برگشته ای که مرد من باشی

که برای باورش لحظه لحظه ی بودنت را محتاجم.

چشمانم، نگاهت را؛

نگاهت، لبانم را؛

و لبانم، لبانت را نشانه میرود

در طلب یک بوسه ...

هنوز هم زیباست انتظار آغوشت را کشیدن

حتّی زیباتر از گذشته ...

نه سیاهی،

نه سکوت،

نه دیوار و نه سیم خاردار

و نه حتّی من،

لبخندت را از من بگیرد.

بگذارشیرینی لبخندت

تلخی گذشته را بیرنگ کند...

هر جا که هستی باش؛

با من باش؛

برای من باش؛

تا همیشه

هيچ کس تنهايي ام را حس نکرد...

لحظه هاي ويرانيم را حس نکرد .

..در تمام لحظه هايم هيچ کس خلوت تنهاييم را حس نکرد

...آسمان غم گرفته ام هيچگاه برکه طوفانيم را حس نکرد..

.آن که سامان غزل هايم اوست بي سر و سامانيم را حس نکرد

اگر من جاي اوبودم و مي ديدم يكي چون من بدين سان اشك مي ريزد

زمين و آسمان را واژگون مستانه ميكردم

 ساده بگم که عشق من باید تو قلبت بمیره

میدانی.

ونمیدانی تا کجای این دلواپسی دلتنگم.

باور کن ، هر گاه زمانه های رسیدن تو

اینقدر فاصله دارند

التهاب چشمانم برای دیدن تو پر است

از هر چه اشک

هر چه اشک که نمی بارد.

یاوری که بیدریغ  مینویسد و عشق را می فهمد و لی افسوس هنوز در برهوت آسمان دنبال نم نم باران می گردد و زمین و زمینیان وستم های رفته بر آنان رااز یاد برده است برایم زیبا نوشت

دلم را در زمین عشق خواهم کاشت

ز اشک پاک چشمانم به پایش آب خواهم داد

نمی ترسم من از توفان و تخریب هجوم باد

دلم را در زمین عشق خواهم کاشت

و می دانم که چندی بعد ، درختی از محبت در بهار عمر خواهم داشت

یه کم سرگیجه دارم!....یه کم حواس پرت شدم...یه کم خوشحالم!...یه کم نگران فردا!

بازم شبه...بازم من بیدار!...بازم بی خوابی...دست از سرم بردار!

سه تا کتاب نخونده دارم...یه عالمه حرف نگفته ...با هزار تا دوست دلخور!!

دوست دارم خدا دستشو از اون بالا دراز میکرد و منو میکشید پیش خودش....آخه زیادی میخوامش!

مدتهاست که این سوال که وقتی من از حالا روزی هزار تا اس ام اس ( همون پیام خودمون!) اشتباهی میفرستم و اسم هزار نفرو یادم میره و بدیهی ترین افراد و نمیشناسم!...وقتی پیر شدم چی میشم؟؟ ذهنم رو مشغول کرده....و خودم به این نتیجه اخلاقی میرسم که...وقتی پیر شدم خوب میشم!

من زیادی پر خوابم...و زیادی کم خوراک!...و زیادی دلخور!...و زیادی خوشبخت..و زیادی بی درد!...و فکر میکنم زیادی دارم پرت و پلا میگم!....

چقدر وبلاگ داشتن خوبه.........

بهار قشنگتره ....ولی پائیز یه چیز دیگه س....شاید دیدن مرگ قشنگ برگها...یا عوض شدن هوا..باعث بشه که خیلیا به بقیه ی فصلها ترجیهش بدن....

بعضیا که تو مدرسه زیاد درسخون نبودن از پائیز یاد زنگ تفریحا میفتن...و یاد شیطنت های رفت و برگشت!...

و بعضیا هم که هنوز به کتاباشون گره خوردن...میگن آه! ...چقدر درسامون آسون بودن!...

بعضیا یاد قیافه ی ناظمشون میفتن....بعضیا هم حالشون از اونهمه درس خوندن دگرگون میشه!!!...

ولی همه ی اینا یه حس مشترکه که هممون تجربه ش کردیم....

بوی ماه مهر..ماه مهربان....بوی خورشید پگاه مدرسه.....سر صف! ...حرف زدنای یواشکی!...خندیدنای از ته دل!!...نامه نگاریهای سر کلاس!!....درس خوندن اجباری...لیوان آب خوری!!....نماز خونه!!...و کتابخونه ای که فقط وقتی معلم نداشتیم میرفتیم و با حظور هنگ کامل دوستان تفاءلی به حافظ میزدیم!!...اکثرا هم نیتشون عشقی بود!!...بعد به جوابای همدیگه میخندیدیم!!...بیچاره حافظ!

کلاس بندیییییییییی!! ...همیشه من و فریما با خون دل اینور و اونور میرفتیم که تو یه کلاس باشیم!....و هرسال میگذشت یکی یکی به گروهمون افزوده میشد!.....

داشتم از پائیز میگفتم!!....( فقط فریما میدونه که من چقدر در منحرف شدن از موضوع اصلی تبحر دارم!!) ....

همیشه وقتی کسی برام گل میاره به این فکر میکنم که اگه اونو جلوی چشمم بذارم و یکی دو روز از زیبائیش لذت ببرم و شاهد پژمرده شدنش باشم بهتره؟؟....یا اینکه از دیدن روزای زیبائی و شکوهش بگذرم و توی کمد آویزونش کنم تا خشک بشه...اونوقت برای همیشه نگهش دارم...؟؟؟

حس میکنم فرق بهار و پائیز هم در همین باشه......( اگه گفتین در چی؟)

دیروز داشتم به گلای سرخ خشک شده ی توی گلدونم نگاه میکردم....به مامان گفتم: چرا تاحالا همه ی گلام قرمز بودن؟؟ کاش چند تا رز سفید و صورتی هم بین اینا داشتم......و به صورت غیر منتظره ای یه دسته گل سفید و صورتی!!!!!!!!!!!!!! انگار از آسمون افتاد تو خونمون........

کاش از خدا یه چیز بهتر میخواستم! نه!

و من باز هم ترجیه دادم گلهامو همیشه داشته باشم تا اینکه همین پنج روز و شش باشد!!

.........

پائیزتون مبارک..